سفارش تبلیغ
صبا
  شاید سخن حق  

آنکه جامه دانش بپوشد، عیبش از مردم نهان ماند . [امام علی علیه السلام]

تازه‌نوشته‌ها آخرین فعالیت‌ها مجموعه‌نوشته‌ها فرزندانم

[بیشتر]

[بیشتر]

[بیشتر]

[بیشتر]

در صفحه نخست می‌خوانید:   بیکاری - جاکفشی دیواری - اقتصاد کلان - دیو فریبکار - خزندگی ِ تغییر - تنوّع طلبی - نفر ِ بعد - 
گرما در سرما سه شنبه 96 بهمن 3 - 6:18 صبح

قبلاً بیشتر دوست داشتند
کودک که بودند
خودم می‌خوردم
با اشتها
پوست می‌کندم و خُرد می‌کردم
نمک که می‌زدم
همه دور هم
آن‌ها هم انگیزه پیدا می‌کردند
برای خوردن شلغم

امسال کمتر تمایل دارند
بیشترش را باید تنها بخورم
همان اندک را نیز
با بی‌میلی
تغییر ذائقه‌ست دیگر
یا استقلال در تصمیم‌گیری
انگار دیگر دوست نداشتند
تا این‌که...



در میان هوای سرد
خیلی سرد
شلغم داغ
تازه پخته شده
گفتم بروید در حیاط بازی کنید
کمی سردشان که شد
شلغم را دادم دست‌شان
گفتم اگر میل داشتید...

سیدمرتضی قاپید کاسه را
تندی برد و مشغول خوردن شدند
زمان زیادی نگذشت
صدا زد که هل من مزید*
ظرفی دیگر فرستادم
و دیگر
و این بار
در این نوبت از پخت
فقط یک عدد شلغم به خودم رسید
آن هم با زرنگی
اگر شتاب نمی‌کردم از دستم می‌رفت! :)

قصه معروف و منکر در جامعه همین‌طور است
صد نفر اگر به پا خیزند
تا تک‌تک آدم‌ها را دعوت به معروف کنند
اما اگر از سوی دیگر
یک قانون
یک ضابطه
یک شرایط آئین‌نامه‌ای
وضعیت را بر هم زند
می‌تواند هزارهزار از ملّت را به منکر سوق دهد
یا بر عکس آن...

شرایط عینی تأثیر می‌گذارد
جامعه را هدایت می‌کند
آدم‌ها معمولاً در «شرایط» عمل می‌کنند
کار دست حکومت‌هاست؛
شرایط ایمان پدید بیاورند یا شرایط کفر
عمل خوب یا بد
مسأله این است!

* به قول مولوی:
عالَمی را لقمـه کــرد و در کشید
معده‌اش نعره زنان: هل من مزید


نوشته شده توسط: سید مهدی موشَّح نظرات شما ^

در صفحه نخست می‌خوانید:   بیکاری - جاکفشی دیواری - اقتصاد کلان - دیو فریبکار - خزندگی ِ تغییر - تنوّع طلبی - نفر ِ بعد - 
سس ِ کیوی جمعه 96 دی 15 - 6:56 عصر

سنّت‌های غذایی جالبی داریم
قطعاً تصادفی پدید نیامده
این‌که گوجه‌سبز و خیار را مثلاً با «نمک‌سبز» می‌خوریم
یا گریفروت را با گلپر
در انار و باقالی‌پخته هم گلپر می‌ریزیم
سرکه هم در دومی



در پختنی‌ها دقیق‌تر
برای کباب سماق
برای کله‌پاچه آب‌لیمو
ولی سیرابی سرکه
در ماست نعناع و پونه
در نیمرو شوید
پنیر هم با گردو
کاهو با سکنجبین
تا عوارض جانبی هر غذا را دفع کند
آسیب‌هایی که هر ماده غذایی می‌تواند سبب شود
به تنهایی

سال‌هاست «کیوی» وارد کشور شده
در فرهنگ غذایی ما
آن اوایل چه موج عجیبی هم داشت
درخت‌های پرتقال را می‌بریدند و کیوی می‌کاشتند
در گیلان
گران‌تر بود و اقتصادی‌تر
اما...

گذشتگان کارشان را انجام داده‌اند
برای هر میوه‌ای که لازم بوده
اگر ترش بوده و طعمش نیاز به مکمّل داشته
سس مخصوصی طراحی کرده‌اند
انتخاب یعنی
امروز تکلیف غذایی ما چیست
درباره با پدیده‌های جدید؟!
پزشکان مدرن به فکر می‌افتند یا اطبّای سنّتی؟!
کدام تحقیق می‌کند
بررسی و تصمیم
این‌که کیوی را با چه چیزی باید بخوریم؟!
نمک یا نمک‌سبز
گلپر یا شکر؟!
آیا می‌توان با شیر آمیخت؟!
مثل شیرموز و شیرخرما و شیرهویج؟!

این‌ها پرسش‌هایی بود که ذهنم را متوجه خود ساخت
وقتی داشتم برای بچه‌ها پوست می‌کندم
ترش‌ترین‌هایش را



با گلپر و نمک خوشمزه به نظر آمد
برای من البته
نه بچه‌ها
من این سس را برگزیدم
سؤال اما باقی؛
مسئول طراحی و تأمین بهداشت و سلامتی غذاهای جدید در کشور ما کدام نهاد علمی‌ست؟!


نوشته شده توسط: سید مهدی موشَّح نظرات شما ^

در صفحه نخست می‌خوانید:   بیکاری - جاکفشی دیواری - اقتصاد کلان - دیو فریبکار - خزندگی ِ تغییر - تنوّع طلبی - نفر ِ بعد - 
اهمیت سبزی سه شنبه 96 آذر 7 - 10:51 عصر

سبزی خوردن یک شاهکار است
یک شاهکار ایرانی
بارها وقتی مشغول پاک کردن سبزی هستم
برایم سؤال‌هایی پیدا می‌شود
مثلاً چرا جعفری در خوردن نیست
ولی گشنیز هست
چرا تره را انتخاب کرده‌اند
چرا تربچه و پیازچه
مگر ریحان به تنهایی کافی نیست؟!
در کنار کباب که تنهاست
مثلاً شاهی
چقدر شیرین و گواراست
نمی‌شد سبزی خوردن را منحصر می‌کردند در شاهی؟!
اصلاً تاریخچه این ترکیب از سبزی به چه زمانی برمی‌گردد؟!
چه کسانی آن را اختراع کرده‌اند؟!
این شاهکار تاریخی ایرانی را

اما تأثیرش بی‌بدیل است
من که این طور یافتم
در این چند وقتی که دو سه روز یک بار می‌خرم
صبح وقتی بچه‌ها را مدرسه می‌گذارم
نیم‌کیلو
دو سه روز می‌ماند
و در کنار هر غذا...
وقتی مدتی مصرف کند انسان
متوجه تأثیر شگفت آن در تنظیم گوارش می‌گردد!

به گمانم باید نتیجه دانش طبیبان قدیم ایرانی بوده باشد
مطالعاتی که روی خواص گیاهان داشته‌اند
و طعم آن‌ها البته
که این‌ها را برای خوردن روزانه برگزیده‌اند
اما با این همه مفید بودن
بد است که فرهنگ‌مان دارد از آن دور می‌شود
زن‌ها دیگر کمتر فرصت سبزی پاک کردن را دارند
به سمت خریدن آماده‌اش می‌روند
و در بیشتر خانه‌ها حذف شده تقریباً
و منحصر شاید در مهمانی‌ها فقط

من اما بنا گذاشته‌ام بر احیاء این سنّت
همین‌که گاهی با بچه‌ها دور هم می‌نشینیم و سبزی پاک می‌کنیم لذّت‌بخش است
حتی فرصتی برای گفتگو
برای با هم بودن
جدای از این‌که از فواید فراوان آن بهره می‌بریم
و زیبایی‌ای که به غذا می‌دهد
و مزه‌های شگفتی که در کنار هم دارد
واقعاً متفاوت
برگ‌برگش طعم‌های گوناگون
پاک‌کردنش هم واقعاً خیلی وقت نمی‌گیرد
وقتی هر روز ممارست داشته باشی

آنانی‌که خودروی زیرپای خود را مدام چک‌آپ می‌کنند
تعویض روغن و مصرف نوبه‌ای بنزین سوپر و مکمّل شاید
جسم هم مرکب روح ماست
باید مراقب سلامت آن باشیم
اگر بخواهیم زودتر و سریع‌تر و در شرایطی امن به مقصد برسیم!


نوشته شده توسط: سید مهدی موشَّح نظرات شما ^

در صفحه نخست می‌خوانید:   بیکاری - جاکفشی دیواری - اقتصاد کلان - دیو فریبکار - خزندگی ِ تغییر - تنوّع طلبی - نفر ِ بعد - 
کیک آناناسی سه شنبه 96 آذر 7 - 10:32 عصر

کیکش از همین کیک‌های مرسوم
اما تزئینش
و کرمی که داخلش ریخت...

جالب بود
این‌که تا کیک را برش می‌زدیم
کرمی نرم از آن بیرون می‌ریخت
از فایل‌های شیرینی‌پزی سایت تبیان یاد گرفت
مجموعه‌ای که روی رایانه بچه‌ها ریخته‌ام
تا هر وقت بخواهد بخواند و فرابگیرد

آن‌چه برایم مهم است جرأت است
جرأت انجام کارهای تازه
هزینه ابتکار و ابداع باید پایین باشد
حتی اگر ظرف غذا بسوزد مثلاً
نباید توبیخ کرد
نباید سخت گرفت
کودکان باید تمرین کنند تا یاد بگیرند
مهارت‌ها را
آن‌چه برای زندگی خود نیاز دارند
اگر هزینه و ریسک تمرین بالا برود
نوآوری‌گریز می‌شوند
محافظه‌کار
ترجیح می‌دهند صرفاً تکرارکننده گذشتگان باشند
ولو آن‌ها را درست هم نیابند

جامعه هم این‌چنین است
جامعه‌ای که هزینه حرف تازه زدن بالا باشد در آن
کهنه می‌شود
بو می‌گیرد
اندیشه‌هایش فرسوده
خسته‌کننده
مرارت‌زا
انسان‌ها درون خود می‌فسرند
چون جرأت نمی‌کنند آن‌چه یافته‌اند بر زبان آورند
رشد چنین جامعه‌ای کند می‌شود
هزینه نوآوری باید کم باشد
آن‌قدر کم که هر نوباوه‌ای فرصت اظهار نظر بیابد
راه رشد و تعالی این است
تضارب آراء در فضایی امن!


نوشته شده توسط: سید مهدی موشَّح نظرات شما ^

در صفحه نخست می‌خوانید:   بیکاری - جاکفشی دیواری - اقتصاد کلان - دیو فریبکار - خزندگی ِ تغییر - تنوّع طلبی - نفر ِ بعد - 
نان خانگی یکشنبه 96 آبان 21 - 6:59 عصر

هر سال این بساط را داریم
پارسال گفت حلوا درست کن
سال قبل نان شیرمال
سال قبل‌تر ژله
خلاصه
تا جایی که یادم هست
هر سال همین بساط است

کلاً مدارس دخترانه این فرق مهم را دارند
سر هر مناسبتی که می‌شود
یک روز روز جهانی تخم‌مرغ می‌شود
یک روز نذری
یک روز حلوا
حتی یک بار شده بود مسابقه آشپزی راه انداخته بودند
که مادرها غذا بپزند و شرکت کنند! :)

فارغ از بد یا خوب بودن
بدون هیچ قضاوتی
دردسری‌ست برای خودش
نه منظور وقتی که می‌گیرد
که چیز مهمی نیست
بیشتر رقابتی که پدید می‌آورد
نه بین کودکان
که بیشتر بین مادران!

دفعه قبل که حلواپزان راه انداخته بودند
هر مادری یک حلوایی پخته
من هم پختم
روغنش را زیاد کردم و آرد را بیشتر سرخ
زعفران هم
عجب چیزی شد
تعریف که می‌کرد
می‌گفت همه بچه‌های کلاس خوششان آمده
بیشتر از آن‌چه سایرین آورده بودند!
درباره‌اش قبلاً این‌جا نوشتم

امسال که گفت نان بپز
تا ببرد مدرسه و پُزش را بدهد
تصمیم گرفتم درگیرش کنم
گفتم فقط خمیرش
باقی با خودت
قبول کرد و من خمیر را گرفتم
آماده که شد یادش دادم لوله کند و بپیچد
شکل گل
و رومالی از زرده تخم‌مرغ



پخت و به مدرسه برد
گفتم افتخارش با توست این‌بار
می‌توانی بگویی خودم درست کردم
و واقعاً کار خودت است
و این خیلی ارزشمندتر

چیزی برنگشت
هر چه برد تمام شد
فقط یک دانه نگهداشتم
پیش از آن‌که ببرد
تا با پسرها دور هم بخوریم

زنجفیل در خمیرش ریختم
عجب عطر و طعمی به نان داد!

کاش به جای این‌که مادرها را درگیر پخت و پز کنند
از کودکان می‌خواستند
تا خودشان تهیه نمایند
در تمام جشن‌ها و مسابقاتشان
این‌طور منطقی‌تر است
و البته مفیدتر
یا مادرها خودشان می‌فهمیدند
و کار را به دست خودشان می‌سپردند
بلکه انگیزه شود دختران‌مان آشپزی یاد بگیرند!


نوشته شده توسط: سید مهدی موشَّح نظرات شما ^

در صفحه نخست می‌خوانید:   بیکاری - جاکفشی دیواری - اقتصاد کلان - دیو فریبکار - خزندگی ِ تغییر - تنوّع طلبی - نفر ِ بعد - 
کوبیده شنبه 96 آبان 20 - 3:0 عصر

در برنامه غذایی
برنامه‌ای که سال‌هاست مبنای تغذیه ماست
که به دیوار آشپزخانه نصب است
همین برنامه‌ای که یک‌بار هم درباره‌اش صحبت کردم
این‌جا یعنی
در این برنامه
یکی از غذاهای پنجشنبه کباب است
پیش‌ترها بیشتر بال مرغ می‌گرفتم
گاهی در حیاط و روی منقل
و بیشتر در آشپزخانه و با اجاق گاز
دو سه هفته یک‌بار نوبتش می‌شد

این‌بار اما مریم کوبیده طلب کرد
گفت نمی‌شود کباب کوبیده بگیریم این‌بار؟
گفتم: چرا بگیریم، خودم درست می‌کنم!
- بلدی مگه؟!
بله دختر گلم!
و قصه‌ای برایش تعریف کردم
این‌که یک روزی مجبورم کرده بودند مدام کباب بخرم
آن روزهایی که تحت استثمار بودم
امپریالیسمی که بر زندگی‌مان حاکم بود
قدرت استکباری حاکمان ِ زن
فرهنگی که در جامعه‌مان رواج دارد
این‌که حرف آخر را مرد باید بزند که بگوید: «چشم»
در آن روزهای سیاه و تلخ
می‌گفتند: «باید»!
و چون خرجش به دخل‌مان نمی‌خورد
چنین شد که این منقل گازی را خریدم
سیخ پهن نیز
و خودم کباب کوبیده درست کردن را تمرین کردم و یاد گرفتم...
- چشم دخترم، فردا کوبیده براتون درست می‌کنم!



مدت‌ها بود درست نکرده بودم
پس از سال‌ها
خوب در آمد
بهتر از گذشته
و راضی بودند همه‌شان! :)



خاطره صدها بار بیشتر از هر نصیحتی
توصیه و وعظی
اثر می‌گذارد بر کودکان
نیاز نیست دستور بدهی
امر کنی
نهی کنی
کافی‌ست بدی‌های گذشتگان را بگویی
خودشان می‌فهمند که ترک باید
و خوبی‌ها را نشان دهی
تا بفهمند کجا عمل لازم
با خاطرات و حکایات
خصوصاً اگر برای خودت اتفاق افتاده باشد...
بچه‌ها با خاطرات ما توازن اجتماعی دنیا را می‌یابند و درک می‌کنند
یاد می‌گیرند که چطور رفتار کنند تا ضرر نکنند!


نوشته شده توسط: سید مهدی موشَّح نظرات شما ^

در صفحه نخست می‌خوانید:   بیکاری - جاکفشی دیواری - اقتصاد کلان - دیو فریبکار - خزندگی ِ تغییر - تنوّع طلبی - نفر ِ بعد - 
نان و پنیر و سبزی یکشنبه 95 اسفند 22 - 4:26 عصر

مدرسه‌شان دخترانه است دیگر
از این اطوارها زیاد دارد
یک روز گفتند هر که می‌خواهد حلوا بپزد و بیاورد
بچه‌ها مراسم بگیرند
دور هم بخورند
اصرار کرد و این را درست کردم
حلوای تزیین‌شده با خرما و موز و پودر نارگیل
راضی برگشت که همه تعریف کرده‌اند و ته ظرف را هم درآورده‌اند!



بعدتر هم ژله و بعد هم چیزهای دیگر...

تا دیروز
مریم از مدرسه آمده و لقمه نان و پنیر و سبزی می‌خواهد
می‌گوید سفره برای خانم ام‌البنین می‌خواهند پهن کنند

این بار به خودش سپردم
با کمک دو برادرش
بالاخره که باید یاد بگیرند
خیلی هم البته خوشحال شدند

سبزی خریدم و خودشان پاک کردند





پنیر و نان هم در اختیارشان
خودشان بریدند و دوختند



و در این میان
سیداحمد و سیدمرتضی هم مدعی شدند برای بردن
برای کلاس خودشان
این شد که آن‌ها نیز سهمی برداشتند





امروز را در مدرسه‌شان نذری دادند!
خداوند نذرشان را قبول کناد!


نوشته شده توسط: سید مهدی موشَّح نظرات شما ^

در صفحه نخست می‌خوانید:   بیکاری - جاکفشی دیواری - اقتصاد کلان - دیو فریبکار - خزندگی ِ تغییر - تنوّع طلبی - نفر ِ بعد - 
چون من... دوشنبه 95 بهمن 25 - 11:58 صبح

مریم بارها برنج را شسته
و چند بار هم سیداحمد
خب بچه‌‌ها باید در کارهایی که می‌توانند
کمک کنند خب
هم یاد می‌گیرند
هم اعتماد به نفس به دست می‌آورند

امروز برنج نهار را به سیدمرتضی واگذاردم
پیمانه زد و خودش هم شست
و رفت



به رویش نیاوردم که خوب نشسته
ناچار شدم دوباره بشویم
اما این مهم نیست
مهم این است که...

موقع نهار که شد
به ناگهان گفت:
«بابا خیلی خوشمزه شده نهار
فکر کنم چون من برنجش رو شستم!»


هاهاهاهاها...
خیلی جالب بود...
تکه‌پاره شدم از خنده... :)
چون برنج را او شسته، پس...

تا یک کاری به انجام می‌رسد
تا یک اتفاق خوبی می‌افتد
خیال می‌کنیم از خودمان است
به خود می‌گیریم
فکر می‌کنیم آثار وجودی ماست
تصوّر می‌کنیم
فقط پندار و گمان
که چه کارهای بزرگی انجام داده‌ایم
ما انسان‌های کودک‌رفتار!

«مَّا أَصَابَکَ مِنْ حَسَنَةٍ فَمِنَ اللَّـهِ وَمَا أَصَابَکَ مِن سَیِّئَةٍ فَمِن نَّفْسِکَ» (نساء:79)
[ای انسان!] آنچه از نیکی به تو رسد، از سوی خداست و آنچه از بدی به تو رسد، از سوی خود توست.


نوشته شده توسط: سید مهدی موشَّح نظرات شما ^

در صفحه نخست می‌خوانید:   بیکاری - جاکفشی دیواری - اقتصاد کلان - دیو فریبکار - خزندگی ِ تغییر - تنوّع طلبی - نفر ِ بعد - 
پای سیب چهارشنبه 95 شهریور 31 - 8:0 عصر

امروز عصر مریم برایمان پخت
یک عدد پای سیب!
خوشمزه هم بود



[تصویر بالا با کیفیت بالاتر]
پارچه بزرگی پهن کردم روی زمین
یک سینی بزرگ داخل آن
مواد اولیه را خودش ترازو زد
یک به یک دور هم جمع کرد
همزن را دست گرفت و به تنهایی همه کارها را انجام داد

جامعه امروز ما به کودکان
برعکس می‌نگرد
خلاف آن‌چه در گذشته می‌نگریست
کودکانی که با اندکی یاری
کارهای بزرگ و مهمی می‌توانند انجام دهند
در بلاد ما
در شهرهای ما
در فرهنگ امروزین ما
کودکی‌شان تا بیست و چند سالگی معمولاً به طول می‌انجامد!
تا بیست سالگی هیچ کاری ازشان بر نمی‌آید
بعضی حتی در حدّ یک غذای ساده پختن
یا لباس خود را شستن و اتو کردن
چه برسد به سبزی‌پاک‌کردن و...
گویا انگل‌وار می‌زیند!

دختر من چندمین بارش است که پخت و پز می‌کند
از امسال اجازه دادم
دست به گاز می‌زند و به آشپزی
وقتی دیدم می‌تواند
فرصت دادم تا خود را نشان دهد
و امتحانش کردم
و پیروز شد
یا مثلاً همین دیروز که از سه‌شنبه‌بازار محل‌مان بازگشتیم
تمام میوه‌ها را
همه را سیداحمد خواهش کرد که اجازه دهم بشوید
التماس کرد و اجازه دادم
به تنهایی همه را شست و در آبکش گذاشت
و شگفت
من نیز تا چند وقت پیش...
همه ما گمان می‌کنیم کودکانمان نمی‌توانند!

تعدادی CD‌ داشتم با فیلم‌های آموزش آشپزی و شیرینی‌پزی
خودش پای سیب را انتخاب کرد
خودش دستورالعمل را در دفترچه‌اش نوشت
خودش همه کارها را تا انتها به انجام رساند
البته غیر از کار کردن با گاز و فر!

خدا کند که به واسطه دختر عزیزم
من نیز به بهشت وارد شوم
که رسول خدا (ص) فرمود:
«مَنْ کانَ لَهُ أُنْثى فَلَمْ یُبِدْها وَ لَمْ یُهِنْها وَ لَمْ یُؤْثِرْ وَلَدَهُ عَلَیْها أَدْخَلَهُ اللّهُ الْجَنَّةَ.» (مستدرک الوسائل، ج 15، ص 118)
(هرکس دخترى داشته باشد که او را تباه نسازد و خوارش نکند و پسرش را بر وى برترى ندهد، خدا او را به بهشت مى برد.)

پ.ن.
سیداحمد گفت: بابا تو نخور، برات خوب نیست، این‌همه شکر، چاقترت می‌کنه!
سیدمرتضی دست گرفت که:
مگه چندبار بهت نگفتم بابا رژیم بگیر، این‌بار رژیم نگیری می‌کشمت، یه سال هیچی نخور تا لاغر بشی!
و من می‌دانستم
از حبّ من نیست که چنین سخن می‌گویند
از عشق پای سیب است
که بیشتر بخورند
این شد که پرهیز کردم
و سهم خود را به آنان بخشیدم
جز اندکی در حدّ مزّه کردن! :)
إن‌شاءالله از صالحان روزگار شوند!


نوشته شده توسط: سید مهدی موشَّح نظرات شما ^

در صفحه نخست می‌خوانید:   بیکاری - جاکفشی دیواری - اقتصاد کلان - دیو فریبکار - خزندگی ِ تغییر - تنوّع طلبی - نفر ِ بعد - 
فسنجون شنبه 94 آذر 28 - 6:42 صبح

فسنجان دوست ندارد!
عجیب نیست
بله می‌دانم
خیلی آدم بزرگ‌ها هم هستند
دیده‌ام
بعضی غذاها باب طبع‌شان نیست اصلاً
ولی عکس‌العمل ما مقابل یک کودک چیست؟
وقتی می‌گوید فلان غذا را نمی‌خورم!

سیده‌مریم و سیدمرتضی دیوانه فسنجان‌ند
مریم اصلاً آن را در برنامه گنجاند
و بر آن اصرار داشت
اما هر بار که می‌پزم
سیداحمد مخالفت می‌کند
سخت می‌گیرد و نمی‌خورد

خانواده‌ها مواضع متفاوتی اتخاذ می‌کنند معمولاً
در چنین شرایطی
بعضی با محروم کردن مبارزه می‌کنند
دعوا راه می‌اندازند؛ یا همین یا هیچ!
کودک گرسنه بماند که چه؟!
چون باید غذایی را که شما دوست داری دوست داشته باشد؟!
جبر است؟!
در ذائقه هم اختیاری نیست؟!

بعضی هم به راحتی می‌گذرند
حوصله قلدری ندارند یعنی
نان و پنیری جلوی وی می‌گذارند
می‌خواهی آن بخور، می‌خواهی این!
فرقی هم برای‌‌شان نمی‌کند
وقت فکر کردن هم ندارند شاید
که آینده این کودک چه می‌شود
اگر نسبت به غذاها انعطاف نداشته باشد
و همین ناز کردن‌ها و نفس‌محوری‌هایش
بعداً به امور دیگر سرایت کند
آدمی شود که ذائقه‌محور است
هر چه بخواهد می‌کند
و از هر چه میلش نباشد دوری می‌گزیند!
مگر نباید یادش دهیم که «میلش» را فدای «عقلش» کند
مگر تربیت جز این است؟!

من اما وقت گذاشتم
این‌بار که فسنجان پختم
وقتی گفت: دوست ندارم
نیم‌ساعتی شاید با وی سخن گفتم
چنین مضمونی تقریباً:

پسر گلم
میل خودت است
می‌خواهی بخور یا نخور
اما یک مطلب
به آینده فکر کن
امروز در این خانه هستی و هر چه بخوری و نخوری اهمیتی ندارد
فردا در جامعه
اگر نسبت به غذاها انعطاف نداشته باشی
اگر سفت و محکم روی هوس و میل خودت پابفشاری
دیگران از تو آزرده خاطر می‌شوند
هر بار مهمانی که بروی
صاحب خانه به اضطرار می‌افتد:
وای فلانی دارد می‌آید که فلان غذا را نمی‌خورد
مجبور می‌شود دو رنگ غذا درست کند
یک غذای دیگر فقط به خاطر تو
آیا آدم‌های دیگر باید برنامه‌شان را به خاطر تو عوض کنند؟!
بله
عوض خواهند کرد
به خاطر آبروی خودشان
ولی این از اعتبارت خواهد کاست
دیگر آن‌قدر که دوست داری
پیش مردمان عزیز نخواهی بود
شاید در برابرت چیزی نگویند
ولی در دل‌شان...
تو دیگران را با این وسواس‌ها سر غذا خوردن خواهی آزرد

اما
بدان که ذائقه بر عادت شکل می‌گیرد
قاشق‌ها را کوچک بر دهان بگذار
فسنجان و پلو را مزّه‌مزّه‌کنان بخور
زود قورت نده
بگذار مزه غذا را خوب حس کنی
و با خودت بگو: چه خوشمزه!
به خوشمزگی غذا بیاندیش
و تلاش کن تا آن را دوست داشته باشی
آیا تو باید اسیر زبانت باشی
و او برای تو تصمیم بگیرد
که چه بخوری و چه نخوری؟!
یا زبان در خدمت توست
و تو باید بر آن حکم‌برانی؟
حاکم کیست؟
تو یا زبانت؟!
تو می‌توانی!
بر نفست غلبه کن و عاقلانه بیاندیش!

راستش خیلی امیدوار نبودم
فقط به تکلیف عمل کردم
او بیشتر از آن‌که عاقلانه عمل کند تابع احساسات است
گذشته هر فرزندی آیینه آینده اوست
تک‌تک‌‌شان را می‌شناسم
روحیات و توانمندی‌هاشان را

اما خورد
تا ته غذا را با میل و رغبت
ته بشقاب را هم درآورد
انگار با همان لذّتی که سیدمرتضی فسنجان را می‌خورد!
و رفت مدرسه
و من عکس گرفتم
و من فکر کردم
و من از خدا تشکر کردم
و من به این اندیشیدم
که اختیار انسان چقدر قدرتمند است
و اگر چوب و چماق در کار نباشد
با سخن گفتن و قانع ساختن...

اصلاً اگر روح انسان مریض نباشد
قانع شود، عمل می‌کند

یحتمل قانع نمی‌شوند که لجبازی کرده
مخالفت می‌نمایند
کودکان و نوجوانان و جوانان امروزمان!


نوشته شده توسط: سید مهدی موشَّح نظرات شما ^

   1   2      >
فهرست کاملی از نوشته‌هایم در این وبلاگ، از روزی که پارسی‌بلاگ افتتاح شد تا همین امروز که به لطف پروردگارم، هنوز قادر به نوشتنم!
از فعالیت
به فرزند
در سفر
به فرزند
با نوشتن
به فرزند

جمعه 96 اسفند 4

امروز: 666  بازدید

دیروز: 1481  بازدید

برچسب‌های نوشته‌ها
فرزند عکس مباحثه فلسفه فرهنگ خانواده سفر مدرسه اقتصاد سند بازی کار غذا عراق روحانیت ترکیه جوجه آموزش دشمن فیلم خواص خیاطی زینبیه فاصله طبقاتی هنر کتاب آشپزی ارومیه انشا تاریخ خودم نهج‌البلاغه مهران فارسی طلاق
آشنایی
غذا - شاید سخن حق
سید مهدی موشَّح
آینده را بسیار روشن می‌بینم. شور انقلابی عجیبی در جوانان این دوران احساس می‌کنم. دیدگاه‌های انتقادی نسل سوم را سازگار با تعالی مورد انتظار اسلام تصوّر می‌نمایم. به حضور خود در این عصر افتخار کرده و از این بابت به تمام گذشتگان خود فخر می‌فروشم!
فهرست

[خـانه]

 RSS     Atom 

[پیام‌رسان]

[شناسـنامه]

[سایت شخصی]

[نشانی الکترونیکی]

 

شناسنامه
نام: سید مهدی موشَّح
نام مستعار: موسوی
جنسیت: مرد
استان محل سکونت: قم
زبان: فارسی
سن: 38
تاریخ تولد: 14 بهمن 1358
تاریخ عضویت: 20/5/1383
وضعیت تاهل: طلاق
شغل: خانه‌دار
تحصیلات: کارشناسی ارشد
وزن: 120
قد: 181
آرشیو
کتابخانه احادیث شیعه
هوای امروز شهر قم
مختصات بازدیدکنندگان


طراح قالب
خودم
آری! طراح این قالب خودم هستم... زمانی که گرافیک و Html و جاوااسکریپت‌های پارسی‌بلاگ را می‌نوشتم، این قالب را طراحی کردم و پیش‌فرض تمام وبلاگ‌های پارسی‌بلاگ قرار دادم.
البته استفاده از تصویر سرستون‌های تخته‌جمشید و نمایی از مسجد امام اصفهان و مجسمه فردوسی در لوگو به سفارش مدیر بود.

در سال 1383

تعداد 1690840 بازدید